Miałem to szczęście, że moja dziewczyna nie jest materialistką. Uwielbia jednak zaskakiwać innych, sama też kocha niespodzianki. I właśnie ta jej cecha sprawiła, że wpadłem w niezłe tarapaty, zanim jeszcze na dobre się zaczęło. Wszystko przez wiecznie zapominany prezent. Miały być walentynki, a ja, jak co roku, olałem sprawę. Nie, czekaj. Gorzej. Ja o niej *pamiętałem*, ale totalnie zignorowałem kwestię zakupu czegokolwiek. Klasyka. Siedziałem wtedy w pracy, patrzyłem w monitor i czułem, jakbym oglądał film akcji, w którym główny bohater, czyli ja, goni resztkami sił, żeby zdążyć na czas. Do zamknięcia sklepów zostały trzy godziny.
Wychodząc z biura, czułem się jak idiota. W głowie miałem tylko jedno: gdzie ja, do cholery, znajdę coś sensownego w tak krótkim czasie? Kwiaty? Ach, te kwiaty. Wystające zza rogu kwiaciarni, z cenami odstraszającymi bardziej niż mój stan konta po świętach. Perfumy? Nie znałem się na nich, a wybór flakonu na podstawie tego, że ładnie pachnie z kartonika, to jak gra w rosyjską ruletkę z jej nosem. Biżuteria? Śmieszne. Za te pieniądze, które miałem w portfelu, mogłem jej kupić co najwyżej ładny koralik do bransoletki ze szczoteczki do zębów.
I wtedy, w tym chaosie myśli, przypomniałem sobie o czymś. O czymś, co ostatnio krążyło w sieci. O pewnym portalu, o którym wspominał mój kumpel Marek. Mówił coś o szybkich wygranych, o tym, że można wejść, zagrać kilka rund i wypłacić kasę w kilka minut. Nie byłem hazardzistą, ale w nerwach i desperacji każdy pomysł wydaje się dobry. Pomyślałem wtedy: a co, jeśli spróbuję? Zaryzykuję stówę, dwie, a jak się uda, to skoczę do galerii i kupię jej te cholerne perfumy, które wypatrzyła ostatnio w reklamie. W głowie zaświtało mi gdzieś z tyłu, że może warto sprawdzić vavada rejestracja. No bo jak nie teraz, to kiedy? Desperacja robi swoje.
Usiadłem w aucie, zaparkowanym jeszcze pod biurowcem, i odpaliłem komórkę. Logowanie zajęło mi chwilę. Kolejne chwile zajęło zrozumienie interfejsu. Człowieku, to było jak wejście do innego świata. Migające ikony, wyskakujące okienka, jakieś darmowe spiny… Poczułem się jak dziecko w sklepie z zabawkami, tylko zamiast zabawek były automaty. Wybrałem pierwszy lepszy slot, z jakimś smokiem i skarbami. Postawiłem minimalną stawkę. Kręcenie. Nic. Kolejne. Nic. Serce zaczęło walić szybciej. Przecież to miał być szybki plan, a nie całonocna harówka.
Po dziesięciu minutach byłem jakieś sto złotych na minusie. Zaczynałem panikować. Wyobraziłem sobie minę Agaty, gdy wręczę jej kwiatek z apteki i czekoladkę z kiosku. Z grozy aż mną zatrzęsło. Postanowiłem zagrać bardziej agresywnie. Zwiększyłem stawkę. Z automatu poleciała muzyka, ekran zafalował, a ja… ja zamarłem. Na ekranie pojawiły się trzy smoki. Potem cztery. A potem coś, co wyglądało jak bonusowa runda z mnóstwem mnożników. Nie wiem, jak długo to trwało. Pamiętam tylko, że ściskałem telefon tak mocno, że aż zbielały mi kostki. Kiedy wszystko się uspokoiło, na saldzie miałem ponad tysiąc złotych. Tysiąc! Z dwustu zrobiło się tysiąc.
Nie mogłem uwierzyć. Odetchnąłem z ulgą tak głęboką, że chyba cały tlen z kabiny zniknął. Wypłaciłem kasę od razu, zanim zdążę zrobić coś głupiego. Konto bankowe potwierdziło przelew, gdy dojeżdżałem już pod galerię handlową. Miałem czas, miałem kasę i czułem się, jakbym właśnie uratował świat. Wbiegłem do środka jak burza, kupiłem te perfumy, o których mówiła, dorzuciłem jeszcze ładny szalik i opakowałem to w papier z jakimś głupim napisem „Dla Najlepszej”. Czułem się jak dżentelmen, który ma wszystko pod kontrolą.
Wieczorem, wręczając jej prezent, uśmiechałem się jak głupi do sera. Agata otworzyła pudełko, a jej oczy zrobiły się wielkie jak spodki. Rzuciła mi się na szyję, a ja w duchu dziękowałem tej całej loterii, że uratowała mi tyłek. Ale wiecie co? Ta historia nie ma być o tym, że hazard to świetny sposób na zarabianie. Bo to nie jest. Ja miałem mnóstwo szczęścia. Czystego, głupiego szczęścia. Mój kumpel Marek, który mi o tym wszystkim wspominał, tydzień później przegrał całą wypłatę w godzinę. Mówił, że szukał dreszczyku emocji, a znalazł pusty portfel.
Ta wygrana była jak strzał w dziesiątkę. Idealnie trafiony prezent, piękny wieczór, dużo śmiechu. Ale ja wyciągnąłem z tego jedną ważną lekcję. Nie chodzi o to, żeby nie próbować. Chodzi o to, żeby wiedzieć, kiedy przestać. Ja przestałem w idealnym momencie. Mogłem przecież pomyśleć wtedy: „O, mam tysiąc, spróbuję jeszcze raz i wygram pięć”. I pewnie skończyłbym z niczym, tłumacząc Agacie, że zamiast perfum kupiłem jej „niespodziankę w postaci pustego konta”.
Czasem życie daje ci kopniaka w tyłek, a czasem podsuwa wygraną. Najważniejsze, żeby wiedzieć, co z tym zrobić. Ja wykorzystałem to na prezent i na cholerną ulgę. Ale następnym razem, gdy stanę przed takim dylematem, to chyba jednak pójdę do kwiaciarni wcześniej. Mniej stresu, a zapach róży i tak jest przyjemniejszy niż ten elektroniczny dźwięk wygranej. Chociaż, cholera, jak mi się kiedyś jeszcze poszczęści i trafię większą sumę, to może znowu zaryzykuję. Ale to już będzie zupełnie inna historia. Na razie cieszę się, że udało się wyjść na prostą i to z prezentem w dłoni, a nie z opowieścią o tym, jak to zwaliłem wszystko przez głupi pośpiech.
La Boîte à Pain - Le forum
Communauté d'échanges autour du pain maison